CrPC 1973 English Study Guide

Zastrzeżenie: Ta aplikacja nie jest powiązana z żadną instytucją rządową ani jej nie reprezentuje. Jest to prywatna platforma opracowana w celach edukacyjnych. Wszelkie informacje lub usługi świadczone przez tę aplikację nie są popierane ani sankcjonowane przez żadną instytucję rządową. Źródło treści: https://cdnbbsr.s3waas.gov.in/s3ca0daec69b5adc880fb464895726dbdf/uploads/2022/08/2022082436.pdf

Kodeks Postępowania Karnego (Kodeks Postępowania Karnego) to główny akt prawny dotyczący postępowania w sprawach karnych materialnych w Indiach. Został uchwalony w 1973 roku i wszedł w życie 1 kwietnia 1974 roku[2]. Zapewnia on mechanizmy dochodzenia w sprawach karnych, zatrzymywania podejrzanych, gromadzenia dowodów, ustalania winy lub niewinności oskarżonego oraz ustalania kary dla winnych. Ponadto ustawa zajmuje się również kwestiami zakłócania porządku publicznego, zapobiegania przestępstwom oraz alimentami na rzecz żony, dziecka i rodziców.

Obecnie ustawa składa się z 484 sekcji, 2 załączników i 56 formularzy. Sekcje są podzielone na 37 rozdziałów.

Historia
W średniowiecznych Indiach, po podboju muzułmańskim, powszechne stało się muzułmańskie prawo karne. Brytyjscy władcy uchwalili ustawę regulacyjną z 1773 roku, na mocy której utworzono Sąd Najwyższy w Kalkucie, a później w Madrasie i Bombaju. Sąd Najwyższy miał stosować brytyjskie prawo proceduralne, rozstrzygając sprawy poddanych Korony. Po powstaniu w 1857 roku Korona przejęła administrację w Indiach. Brytyjski parlament uchwalił Kodeks postępowania karnego z 1861 roku. Kodeks z 1861 roku obowiązywał nadal po uzyskaniu niepodległości i został znowelizowany w 1969 roku. Ostatecznie zastąpiono go w 1972 roku.

Klasyfikacja przestępstw w Kodeksie
Przestępstwa rozpoznawalne i nierozpoznawalne
Artykuł główny: Przestępstwo rozpoznawalne
Przestępstwa rozpoznawalne to przestępstwa, za które funkcjonariusz policji może aresztować bez nakazu sądowego, zgodnie z pierwszym załącznikiem do Kodeksu. W przypadkach nierozpoznawalnych funkcjonariusz policji może aresztować wyłącznie po uzyskaniu należytego upoważnienia w postaci nakazu. Przestępstwa nierozpoznawalne są zazwyczaj stosunkowo mniej poważne niż przestępstwa rozpoznawalne. Przestępstwa rozpoznawalne zgłaszane są na podstawie art. 154 Kodeksu Karnego, a przestępstwa nierozpoznawalne zgłaszane są na podstawie art. 155 Kodeksu Karnego. W przypadku przestępstw nierozpoznawalnych sędzia jest uprawniony do rozpatrzenia sprawy na podstawie art. 190 Kodeksu Karnego. Zgodnie z art. 156(3) Kodeksu postępowania karnego (Cr.P.C.), sędzia pokoju jest uprawniony do nakazania policji zarejestrowania sprawy, przeprowadzenia dochodzenia i złożenia wniosku o anulowanie. (2003 P.Cr.L.J.1282)

Wezwanie i nakaz sądowy
Zgodnie z art. 204 Kodeksu, sędzia pokoju, rozpoznając przestępstwo, powinien wydać wezwanie do stawiennictwa oskarżonego, jeśli sprawa jest wezwana. Jeśli sprawa wydaje się być nakazem sądowym, może wydać nakaz sądowy lub wezwanie, według własnego uznania. Artykuł 2(w) Kodeksu definiuje wezwanie jako sprawę dotyczącą przestępstwa, która nie jest nakazem sądowym. Artykuł 2(x) Kodeksu definiuje nakaz sądowy jako sprawę dotyczącą przestępstwa zagrożonego karą śmierci, dożywotniego pozbawienia wolności lub pozbawienia wolności na okres przekraczający dwa lata.